عاشق عاشق شدنم. اصلا" هم برای من قابل درك نیست كه دوست داشتن از عشق برتر است !!

همه ی زندگیم شده چند تا کلمه : " نه, نمی خوام, نمیشه, نمی تونم, نمی دونم, ..." از جمله ی "خسته شدم" متنفرم. از "کم آوردم" حالم به هم می خوره.

حرفای مردمم تکراری شده. همش یه چیز دارن برای گفتن : " قسمتت همینه. خدا نخواسته. شاید اینطوری بهتر باشه. دیگران نمی فهمن تو چی میگی. فراموشش کن ... "

دیگه حتی نوشتن هم تکراری شده.

ولی من عوض شدم. نمی خوام خودم واسه خودم تکراری بشم. عوض شدم چون دیگه حرف نمی زنم. خفه شدم. واسه همه خفه شدم. عوض شدم چون برام مهم نیست کی میاد اینجا و وبلاگمو می خونه. عوض شدم چون دلم نمی خواد کامنتامو ببندم پس نمی بندم. عوض شدم چون اینجا تنها جاییه که میتونم حرفامو بزنم.

آدما و حرفاشون هنوزم برام مهم هستن. به شرط اینکه بفهمن چی دارن میگن. و اونم به شرط اینه که بفهمن من چی دارم میگم. و چون هیچوقت نمی فهمن پس بهتره اصلا حرف نزنن. ولی اونا نمی تونن حرف نزنن. چون اونوقت فکر می کنن مردم نمی فهمن که اونا چقدر باهوشن و چقدر همه چیزو می دونن. پس بهتره اصلا من حرفی نزنم. بهتره خفه بشم.

ولی اینجا فرق میکنه. اینجا اگه نخوام کسی چیزی بگه خب کامنتمو می بندم. پس اگه دیدی کامنتام بازه بدون دلم میخواد هرچی دوست داری بگی. هرچی ... بدون دلم میخواد بخونم ... بشنوم. پس بنویس ... بگو.

هیچی بدتر از بی خبری نیست. اونم وقتی همه, حالا به هر دلیلی, فکر می کنن تو از همه چی خبر داری و تند و تند بهت زنگ و اس می زنن که چه خبر؟ حالا به جون هرکی دوست داری قسم بخور, ولی عمرن کسی باور نمی کنه که تو واقعا بی خبری.

به هرکی میرسی ازت میپرسه : "چه خبر؟ چیکار کردی...؟ " واقعن هم منتظر جوابناااااا... ولی تو که جوابی نداری. چون کاری نکردی. کیه که باور کنه؟

انقده دوروبرم پر شده از آدمایی که زندگیشون پسریه. هر کدوم هم یه جور.

بهاره ... حدیث ... مهرنوش ... ساناز ... کاربردیای مسخره ( از روز اول ازشون متنفر بودم ) فاطمه ( کلافه شده از اینکه آدما چرا فکر میکنن اینکه پسرای یونی دنبال فاطمه ان دلیل این نیست که اونم به اونا فکر میکنه و براش مهمن ) ریحانه ... همه و همه یه جورایی قاطی این بازی مسخره شدن.

خودم از همه بیشتر. برادری نداشتم ولی نمی دونم چرا همش یکی ... از همون پنج شیش سالگی. باورت میشه؟! آره, خیلی مسخره است ولی شده دیگه. کاریشم نمیشه کرد.

دلم برای علیرضا تنگ شده. شاید باید باهاش می رفتم. شاید نباید تنهاش میذاشتم. حالا خودم تنها موندم. آخه این چه رسمیه؟ اگه یکی رو دوست نداشته باشی و باهاش نمونی باید تحمل کنی اونی که دوسش داری دوست نداشته باشه. علیرضا الان کجاست؟ چیکار میکنه؟ هنوز به من فکر میکنه؟ چرا دیگه سراغی ازم نگرفت؟ چرا دیگه بهم زنگ نزد؟ حق داره ... هرچی از دهنم در اومد بارش کردم. چرا باید بازم اسممو بیاره. تا همین جاشم خیلی مرام نشون داد. خیلی بیشتر از اونی که فکر می کردم پام وایساد. چرت و پرتامو گوش میداد. هیچوقت نگفت دیوونه این حرفا چیه میزنی؟ همیشه یه جور باحالی به حرفام گوش میداد که دیگه حتی نمی خواستم چیزی بگه. یعنی لازم نبود حرف خاصی بزنه. انگار واقعن می فهمید چی میگم. تنها چیزی که واقعن ناراحتش می کرد قضیه ی مهندس بود. اعصابش داغون میشد وقتی راجع به اون باهاش حرف میزدم. میدونست بهونمه.

دوسش نداشتم. باور کن هنوزم دوسش ندارم. ولی شاید اگه الان اون بود دیگه هیچ کدوم از اونایی که الان هستن نبودن. شاید اگه اون بود دورم واقعا خالی میشد. خالی شدن خیلی باحاله. اصلا شاید اگه الان علیرضا اینجا بود کمتر میرفتم پیش مهندس. کمتر ویلون خیابونا می شدم.