هیــــــچ وقت نقاش خوبی نخواهم شــــــــد .
دیــــشب دلی کشیدم شبیه نیمه سیـــبی ...

تمام روز دیروزم رو صرف خوندن یه رمان ایرانی کردم. "همخونه" ... نمی دونم ارزش وقتی رو که روش گذاشتم داشت یا نه. ولی چیزی رو راجب خودم حس کردم که تا حالا حس نکرده بودم.

"یلدا"ی داستان دقیقن فاطمه بود. شایدم فاطمه، یلدا بود. فاطمه ای که روزی چند وعده تو آینه می بینمش، ولی هیچ وقت نشناختمش.

یلدا یه دختر مغرور و در عین حال خجالتی بود. وقتی کسی اذیتش میکرد روش نمیشد جلوش وایسه. ولی وقتی عصبی میشد، سر همه داد میزد. یلدا یه عشقی رو تجربه کرد که به نظر خودش با هیچ کدوم از عشقایی که بین دوستاش میدید، قابل مقایسه نبود. حتی وقتی اعتقادشو راجب خدا و نمازی که میخوند میگفت، واقعن درک میکردم چی میگه. احساس میکردم همه حرفاش و نگاهاش و رفتارش، دقیقن خود منم. حتی آرایش کردنشم شبیه من بود.

تو تمام 456 صفحه ای که خوندم، تنها حس مشترکی که با یلدا نداشتم این بود که اون، بدون اینکه خودش بفهمه، داشت یه عشق کاملن دو طرفه رو تجربه میکرد. در ضمن یلدا خیلی خوشگل تر از فاطمه ایه که من هر روز می بینم.

شاید یلدا خیلی خوش شانس تر از فاطمه بود. اون فرصت اینو داشت که یه مدت با کسی زندگی کنه که وقتی اسمشو میشنید، تمام علائم حیاتی ازش دور میشد.

یلدا هم با وجود دوستایی که داشت، ولی آرامشو بیشتر توی نوشته هاش میدید. یه حسی بهش میگفت چیزایی که مینویسه یا گاهی از اینور اونور میخونه، حتی بیشتر از خودش، درکش می کنن.

وقتی یلدا شعر فروغ رو سر کلاس خوند و با گریه تمومش کرد، با تک تک سلولای بدنم می فهمیدمش و باهاش اشک می ریختم :

" نگاه کن که غم درون دیده ام ، چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم ، اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن، تمام هستی ام خراب می شود "

با صفحه به صفحه و خط به خطش زندگی کردم و خودمو شناختم. غرورمو شناختم. یلدا خود فاطمه بود.

شاید از کل ماجرا ، چیزی که بیشتر از همه حسش کردم آخرین نامه یلدا بود :

" شهاب !

زمان زیادی به پایان پرده ی آخر باقی نمانده و پیکر ناتوان من خسته تر و ناتوان تر از ادامه ی بازی ، پس حذف می شوم ... خداحافظ "

پس حذف می شوم  ...  پس ، حذف می شوم ... حذف می شوم ...

این همه ی زندگی فاطمه است. تمام زندگی من تو این جمله خلاصه میشه ...

آره ، من مغرورم. خیلی مغرور تر از اون چیزیم که هرکسی فکرشو میکنه. میدونم که این غرور یه روزی کار دستم میده.

گاهی دلم میخواد خودمو تو اولین و بزرگترین چاهی که سر راهمه پرت کنم ، تا یه چیزایی رو به خودمو دیگران ثابت کنم.

دلم میخواد داد بزنم و بگم که دارم تو این دنیای یه طرفه له میشم. ولی نه روم میشه نه غرورم اجازه همچین کاری رو بهم میده.